اگر ديروز بابا در كتاب درس من نان داد

چرا از رنج پيدا كردن يك تكه نان، جان داد؟

نگاه خسته‌اش پر بود از يك آسمان باران

و حتي دستهايش مثل هر شب بوي باران داد

و چشمانم از او پرسيد:«تا كي؟» گفت:«تا هستم»

و من ديدم جوابي سخت مشكل را چه آسان داد

دوباره غربت چشمان بغض‌آلود مادر

به ياس اشتياق من پيامي از زمستان داد

به پاس بوسه‌ي گرمي كه بخشيدم به دستانش

به باغ سينه‌ام يك كاسه اشك از جنس ايمان داد

نمازش را ميان اشكهايش خواند و بعد از آن

نوازشهاي دستش را به شب بوهاي گلدان داد

به او گفتم: «چرا بايد عبادت كرد با گريه؟»

به نرمي گفت:«چون بايد به باغ عشق، باران داد»

دوباره در حريم قلب من، خورشيد آرامش

به عمر پوچ آدم برفي ترديد، پايان داد

و من تقديم كردم شعرهايم را به دستانش

به دست آنكه ايمانش به شعر مرده‌ام جان داد

....و رود خانه تو را می برد به شهری دور

به شهر گمشده ای در صدای این تنبور

نسیم بوی تنت را به شهر اورده است

به بلخ،کابل و غزنین،طوس و نیشابور

تو را حوالی این کوه دیده ام یک شب

به شکل اسپ سپیدی که سرکش و مغرور

به روزهای قشنگی که رفته اند از دست

به روز های قشنگی که می وزند از دور؟

نگاه می کنی و می بری به لب جامی

به یاد مستی دیرین دختر انگور

وسینه های تو کبکان باغ عشق منند

که از میان لبانم دوباره کرده عبور

جهان و جاذبه اش را دلم نمی خواهد

که سطرسطر تنت را شبانه کرده مرور

نبودنت سر من را به باد خواهد داد

دگر نمانده برایم غرور وعقل و شعور

لبت همیشه مرا می برد به شهری دور

به بلخ،کابل و غزنین،طوس و نیشابور

^{و چه تلخ است خنده آن زمان که می خندی تا گريه هايت را پنهان کنی}

^{و چه سخت است آرام و بی صدا در درون خود شکستن و چه عجيب است زندگی}

^{همان کودکی که ما را بسان عروسکی بازيچه خود قرار داده و هر زمان به سويی می کشد}

^{و تو آن زمان که رنج ديگران بر اندوهت می افزايد اما هيچ کس از رنج تو آگاه نيست،}

^{آن زمان که در اوج اندوه پناهی جز سايه گاه ديوار سرد و خا موش نمی يابی،آن زمان که بار غصه بر شانه هايت سنگينی می کند و انتظار کمک هيچ گاه به پايان نمی رسد}

^{آن زمان که آرزوها را در گور سرد خاطرت دفن می کنی و بر چهره ات سيلی می زنی تا زير ضربه های غم،خم به ابرو نياوری}

^{آن زمان که صدای گنگ و مبهم خنده در گلويت می شکند و بر سر بغض های کهنه ات هجوم می آورد}

^{اما دستی نيست تا گره از بغض هايت بگشايد، آن زمان که در کوچه پس کوچه های تاريک زندگی ات تک ستاره ای فا نوس راهت نيست}

^{آن زمان که هيچ کس صدای فرياد های بی صدايت را نمی شنود، آن زمان که هيچ کس تو را حس نمی کند و آن زمان که هم زبان تو همدل ديگری است}

^{تنهايی را با تمام وجود حس می کنی و چه غم انگیز است تنهائی}

در حسرت کده سایه های دلگیرتنهایی اشک های دریا شده ام

و حالا که هنگامه غروب است

و دست های نامانوس کوه های دور دست در آغوشش خواهد کشید

 روانه غروبم

تا فردا دوباره از کوه های دور دست انتظار چشم های بهاریت طلوع کنم 

 دستان شیرین خورشیددر وجود محزونم جوانه زده است

من میروم

تا فردا با خوشه های اطلسی مهربانی شیرینت 

 در کوچه های  بن بست همین حوالی نزدیک زعفرانی

به استقبال رد پاهای آسمانی ات فرش فرش گسترده شوم

منتظرم باش من فردا

از چشم های توطلوع خواهم کرد

منتظرم باش

صداي تكِ تكِ ساعت، دگر نمي‌آيد

نباش منتظرش! رهگذر، نمي‌آيد

نمي‌شود به خدا باورم، كه مي‌گويند:

مسافر تو دگر از سفر نمي‌آيد...

مگو ترانه بخوان و مگو غزل بـِسُراي

چرا كه با غزل من پدر نمي‌آيد

بنال اي دل عاشق، كه خوب مي‌دانم

تو را نموده فراموش اگر نمي‌آيد

در انتظار، دل من، نباش، بيهوده!

چرا كه هست يقينم، دگر نمي‌آيد

امــشب که به تابــوت تو مـی آویزم

فــردا که تــو از پیله برون آیی، من

من بی تو به مرده شور ارزش دادم!

تا عـــصر نــــبودن تو را کش دادم!

لطفا ! بنشـــین مـرگ سفارش دادم!

آه ای دشت فراخ

کمی از وسعت خود را به دلم وام بده

تا درین حجم قلیلی که برایم باقیست

نفسی تازه کنم

روبرویم قفسی است

که درش رو به خدا باز شده ست

و فقط مشتی پر.............

کوله باری که به پشتم بستند

کوهی از ظرفیتم بیشتر است

شانه هایم خسته است

تکیه ام را به درختی دادم

که مبدل به تهیگاه غریبی شده است

باز با سر به زمین می افتم

                      نه! در دلم انگار جای هیچ‌کس نیست

                                                  آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم

                                                                     دیگر شبیه دردهای هیچ‌کس نیست

حتی نفس‌های مرا از من گرفتند

                 من مرده‌ام در من هوای هیچ‌کس نیست

                                              دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم

                                                              که هیچ‌کس این‌جا برای هیچ‌کس نیست

باید خدا هم با خودش روراست باشد

                  وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست

                                           من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر

                                                         پشت سرم حتی دعای خیر هیچ‌کس نیست..

دستانم تحمل سنگینی چانه لرزان و خیس از اشک را ندارد

مادرم ، مادر مهربانم برای من اشک می ریزد

مادرم در شادمانی روزهایم شبی را دید

 که کبودی دور چشمش را رنگ زد

مادرم ، جوانی مادرم ، زیبایی اش

 در مقابل دیدگانم به آنی چروکید

مادرم سخن نمی گوید

مادرم به چه می اندیشد

دل کوچک من در ظرفیتش اشک مادر نمی گنجد

دل کوچک من با اشک مادر به اغما می رود

مادرم برای من اشک می ریزد

من برای اشک مادر جان می سپارم

مادرم اشک می ریزد و من تر شدم از غم

می نشینم کنج دلی که مسکوت در راه بود

آه که مادرم اشک می ریزد

آه از سنگی که در من می شکند

تو را نخواهم بخشید